Pomoc prawna

Zajmujemy się prawem administracyjnym, budowlanym oraz zagadnieniami związanymi z obrotem nieruchomościami ( m. in.  analizą stanu prawnego nieruchomości, asystowaniu przy procesie nabywania nieruchomości, analizą dokumentacji oraz umów niezbędnych do zawarcia umowy sprzedaży bądź najmu nieruchomości oraz reprezentacją w postępowaniach procesowych i nieprocesowych związanych z prawem własności, zagadnieniami związanymi z współwłasnością, czy  zasiedzeniem ).
W ofercie naszej kancelarii otrzymacie Państwo pomoc prawną od  specjalistów z różnych dziedzin prawa, tak aby zapewnić najwyższy poziom świadczonych usług. Zapewniamy profesjonalną pomoc prawną świadczoną przez prawników z wieloletnim doświadczeniem, którzy charakteryzują się wysokim poziomem wiedzy i zaangażowania w prowadzone sprawy.  Naszymi głównymi zaletami jest szybkość działania, wysoki standard usług oraz indywidualny kontakt z Klientami. Ponadto dbamy aby nasza pomoc przynosiła jak najlepsze  efekty, a nasze działania były ukierunkowane na praktyczne rozwiązywanie problemów Klienta.

 

Czym się zajmujemy?

Podział majątku

Z chwilą zawarcia małżeństwa co do zasady pomiędzy małżonkami powstaje wspólność majątkowa i wszystkie dobra materialne nabywane w trakcie małżeństwa przez oboje małżonków lub jednego  z nich wchodzą do majątku wspólnego. Majątek osobisty każdego z małżonków obejmuje przedmioty nabyte przez małżonków przed powstaniem wspólności majątkowej, przedmioty nabyte poprzez dziedziczenie, zapis lub darowiznę oraz przedmioty nabyte w zamian za składniki majątku osobistego Poprzez umowę małżonkowie mogą rozszerzyć lub ograniczyć ustawową wspólność majątkową, mogą również ustanowić rozdzielność majątkową. Gdy nie zawarto żadnej umowy, w przypadku rozwodu podział majątku jest niezbędny. 
Podział majątku może zostać dokonany jedynie w przypadku ustania wspólności majątkowej, do czego najczęściej dochodzi przy  rozwodzie. Ustanie wspólności majątkowej ma również miejsce w przypadku separacji, ustanowienia rozdzielności majątkowej przez małżonków oraz ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków. Zasadniczo małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
Istnieje kilka sposobów dokonania podziału majątku wspólnego. Małżonkowie zgodni w zakresie podziału majątku mogą tego dokonać jeszcze w toku rozprawy rozwodowej albo poprzez zawarcie stosownej umowy. Jeżeli jednak strony nie są zgodne co do podziału majątku wspólnego konieczne będzie przeprowadzenie postępowania sądowego.
Postepowanie sądowe rozpoczyna się od złożenia stosownego wniosku do Sądu o dokonanie podziału majątku wspólnego przez jednego z małżonków. Następnie Sąd musi ustalić skład majątku wspólnego. W tym celu małżonkowie powinni wskazać skład majątku wspólnego i wartość poszczególnych jego składników oraz zaproponować sposób podziału. Przedmiotem podziału są jednak tylko aktywa, w związku z czym wszelkie rozstrzygnięcia związane z zobowiązaniami powstałymi w trakcie trwania wspólności nie mają zastosowania w stosunku do osób trzecich, a jedynie między małżonkami. 
Podział może zostać dokonany poprzez:

  • fizyczny podział składników majątku, z zaznaczeniem że jeśli jeden z małżonków otrzyma więcej niż mu przysługuje drugi małżonek może żądać od niego dopłat celem wyrównania różnicy,
  • sprzedaż składników majątku wspólnego i podział uzyskanej kwoty pomiędzy małżonków proporcjonalnie do przysługujących im części .

Przy podziale majątku wspólnego rozliczone zostają również wszelkie nakłady dokonywane z majątków osobistych na majątek wspólny, jak i  z majątku wspólnego na majątki osobiste.

Podział majątku

1. Co to jest?
W momencie zawarcia związku małżeńskiego, o ile nie zostanie podpisana intercyza, powstaje automatycznie wspólność majątkowa. Oznacza to, że wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania stanowią majątek wspólny małżonków – są własnością obojga małżonków. Oznacza to, że w razie rozwodu majątek wspólny musi zostać podzielony między małżonków. 
Do majątku wspólnego zalicza się m.in. zarobki, oszczędności, nabyte ruchomości i nieruchomości. Są to dobra nabyte zarówno przez małżonków wspólnie jak i te uzyskane przez jednego z nich. Jest to wszystko co nie wchodzi do majątków osobistych małżonków. Majątek osobisty obejmuje m.in. rzeczy nabyte przed zawarciem małżeństwa, otrzymane w spadku lub w darowiźnie, odszkodowania za uszkodzenie ciała oraz nagrody za osiągnięcia osobiste. W przypadku rozwodu nie podlega on podziałowi. 
Podziału majątku można dokonać jedynie po zakończeniu wspólnoty majątkowej. Prowadzi do tego rozwód albo umowa ustanawiająca rozdzielność majątkową, potocznie zwana intercyzą. Większość osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że intercyzę można podpisać nie tylko przed ślubem ale również w trakcie trwania małżeństwa. Podpisanie takiej umowy powoduje powstanie majątków osobistych i zniknięcie majątku wspólnego więc podział majątku po rozwodzie nie będzie konieczny, co zaoszczędzi nam nerwów, ponieważ postępowanie o podział majątku po rozwodzie może być męczące i czasochłonne.  
W przypadku braku intercyzy rozwód powoduje możliwość i zazwyczaj konieczność dokonania podziału majątku. Podziału można dokonać umownie – polubownie dzieląc się całym majątkiem w akcie notarialnym, albo sądownie – w trakcie rozwodu lub w dowolnym czasie po uzyskaniu wyroku rozwodowego. 


2. Podział majątku - sądowy

Podział majątku wspólnego po uzyskaniu rozwodu można uzyskać już w wyroku rozwodowym, o ile nie powoduje to nadmiernej zwłoki w postępowaniu rozwodowym. W innym wypadku postępowanie o podział majątku jest wszczynane po uzyskaniu wyroku rozwodowego na wniosek jednej lub obu stron postępowania. 
Wniosek o podział majątku musi zawierać żądanie oraz wskazanie przyczyny ustania wspólności majątkowej wraz z załączonym potwierdzeniem, czyli np. wyrok rozwodowy. Wnioskodawca powinien wymienić wszystkie rzeczy podlegające podziałowi i zaproponować sposób w jaki mają być one podzielone między byłych małżonków. Jeżeli strony są zgodne co do sposobu podziału postepowanie będzie krótkie, a koszty, które trzeba będzie ponieść wyniosą około 300 zł. W przypadku braku zgody między małżonkami koszty wzrosną do minimum 1000 zł w zależności od powołanych biegłych i wynagrodzenia adwokata.
W zasadzie oboje małżonkowie mają równy udział w majątku wspólnym, jednak na wniosek jednego z nich sąd ustalić nierówne udziały, na przykład w sytuacji, gdy małżonkowie mieli nierówny wpływ na majątek wspólny, sąd ocenia także nakłady pracy w wychowaniu dzieci i prowadzeniu gospodarstwa domowego. Powodem nierównego podziału majątku przy rozwodzie może też być marnotrawienie wspólnego dorobku, uchylanie się od obowiązków rodzinnych, nałogi, itd. W niektórych przypadkach może się zdarzyć, że jeden z małżonków zostanie zupełnie pozbawiony swojego udziału, jeśli na przykład zostawił rodzinę. 
Dlatego też niezwykle ważne jest określenie i oddzielenie tego, co tworzy majątek wspólny od majątku osobistego małżonków - podziałowi podlega wyłącznie wspólny majątek. Wszystkie prawa i przedmioty zakupione lub otrzymane przed zawarciem małżeństwa wchodzą w skład majątku osobistego, także te otrzymane w wyniku spadku lub darowizny w trakcie trwania małżeństwa. 


3. Podział majątku – umowny 

Umowny podział majątku czyli potocznie mówiąc intercyza może zostać podpisana zarówno przed zawarciem małżeństwa jak i w trakcie. 
Według prawa polskiego zawarcie małżeństwa powoduje automatycznie powstanie wspólnoty majątkowej między małżonkami. Oznacza to, że wszystko co nabędą lub zarobią małżonkowie będzie należało do ich majątku wspólnego. Aby temu zapobiec nupturienci powinni przed ślubem sporządzić umowę, która spowoduje powstanie rozdzielności majątkowej między małżonkami – intercyzę. Narzeczeni, bądź już małżonkowie po podpisaniu umowy i zawarciu małżeństwa stają się samodzielni finansowo. Do dokonania zakupu lub wzięcia kredytu nie jest już konieczna zgoda drugiego małżonka. Ponadto jeżeli dojdzie do rozwodu będzie on mniej skomplikowany z uwagi na z góry rozwiązaną sytuację majątkową.
Umowa taka powinna zostać podpisana przed notariuszem w formie aktu notarialnego. W ustaleniu treści i warunków najlepiej skorzystać z  pomocy prawnej w postaci profesjonalnego pełnomocnika. 

Dział spadku

Do spadkobrania zazwyczaj jest powołane więcej niż jedna osoba.  Gdy zostanie ustalone, kto powinien dziedziczyć po zmarłym oraz  w jakich częściach powstaje kolejny problem, czyli konieczność działu spadku pomiędzy spadkobierców według udziałów, które im przypadły.  Do czasu podziału spadku jest on współwłasnością wszystkich spadkobierców, co może powodować komplikacje szczególnie gdy chcemy sprzedać część, która nam przypadła.
Dział spadku może zostać dokonany w umowie gdy spadkobiercy zgadzają się co do sposobu podziału. Umowa powinna zawierać zapis, czy podział dotyczy całości, czy części spadku, ponieważ można dokonać podziału jedynie części spadku. Forma w jakiej zostanie zawarta umowa zależy od tego so wchodzi w skład spadku. I tak na przykład jeżeli składnikiem spadku jest nieruchomość umowa powinna zostać zawarta w formie aktu notarialnego.
Jeśli spadkobiercy nie mogą dojść do porozumienia podziału dokonuje Sąd. Co do zasady dział spadku powinien dotyczyć całego spadku, tylko w wyjątkowych przypadkach można odejść od tej reguły i podlegają mu jedynie aktywa. Postępowanie przed Sądem zostaje wszczęte na wniosek spadkobiercy. 
Podstawowe znaczenie dla postepowania o działa spadku ma ustalenie składu majątku spadkowego. Podstawą takiego ustalenia jest spis inwentarza oraz oświadczenia spadkobierców.
 Podział może zostać dokonany poprzez:

  • fizyczny podział składników spadku między spadkobierców; różnice powinny zostać wyrównane dopłatami pomiędzy spadkobiercami tak aby to co otrzymają zgadzało się z ułamkowymi częściami, które zostały im przydzielone;
  • przekazanie spadku jednej osobie w przypadku niemożności jego podziału z obowiązkiem ciążącym na spadkobiercy, który otrzymał spadek na własność spłaty pozostałych uprawnionych do spadku;
  • sprzedaż składników spadku i podział uzyskanej kwoty pomiędzy spadkobierców zgodnie z przysługującymi im udziałami.

Od chwili działu spadku do majątków osobistych poszczególnych spadkobierców dołączają przyznane im w postępowaniu prawa. A rozdzieleniu podlegają również długi spadkowe, za które każdy ze spadkobierców odpowiada od tej chwili samodzielnie. 

 

Windykacja

Prawdziwym problemem zarówno dla funkcjonowania podmiotów gospodarczych, jak i osób fizycznych, jest brak płatności wymagalnych zobowiązań. Zbyt długie przerwy w prawidłowym regulowaniu płatności niejednokrotnie utrudniają prowadzenie działalności, a nawet doprowadzają podmioty gospodarcze na skraj bankructwa. Prawdziwym wyzwaniem jest więc nie tylko pozytywne rozstrzygnięcie sporu w postępowaniu sądowym, ale takie zakończenie postępowania, które doprowadzi do spłaty należności.
Dochodzenie roszczeń przez Naszą Kancelarię obejmuje zarówno windykację polubowną jak i windykację sądową w sytuacji, gdy nie ma możliwości porozumienia się z dłużnikiem oraz windykacje komorniczą.
Windykacja polubowna polega na podejmowaniu czynności zmierzających do odzyskania należności klientów na drodze przedsądowej. W ramach tego etapu dochodzenia roszczeń monitorujemy dłużnika, prowadzimy z nim negocjacje i ostatecznie wysyłamy wezwanie do zapłaty, które jest ostatnim krokiem przed wszczęciem postepowania sądowego.
Do etapu windykacji sądowej należy przygotowanie i złożenie w Sądzie pozwu, nadzór nad przebiegiem postępowania oraz uzyskanie tytułu wykonawczego pozwalającego na prowadzenie windykacji komorniczej.
Windykacja komornicza są to czynności mające miejsce przed komornikiem, do których należą m.in. złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji oraz nadzorowanie działań podejmowanych przez komornika w postępowaniu egzekucyjnym.

Jednocześnie prowadzimy windykację dla wierzycieli zagranicznych.
Wskazujemy, że przykładowo Tryb zgodnie z którym można egzekwować w Polsce orzeczenia wydane w innym państwie zależy od tego czy dane orzeczenie zostało wydane w państwie należącym do Unii Europejskiej, czy w państwie, które nie należy do Unii Europejskiej. W przypadku tych pierwszych sposób w jaki można egzekwować orzeczenia został uregulowany przez  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Zgodnie z tym rozporządzeniem orzeczenie wydane w państwie członkowskim, które jest wykonalne w tym państwie członkowskim, jest wykonalne również w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności.
Na poziomie europejskim został stworzony tzw. system automatycznej wykonalności orzeczeń sądowych. Jako „orzeczenie”  rozumie się każde orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego - niezależnie od tego, jak zostanie określone - w tym wyrok, postanowienie, nakaz, nakaz egzekucyjny oraz postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania wydane przez urzędnika sądowego.
Rozporządzenie ma zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, niezależnie od rodzaju sądu, który je wydał. Zatem nie obejmuje ono m. in. spraw podatkowych, celnych, administracyjnych, spraw dotyczących odpowiedzialności państwa za działania lub zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej. Należy wyraźnie podkreślić, iż nie we wszystkich sprawach cywilnych i handlowych będą miały zastosowanie przepisy Rozporządzenia. Do tych wyjątków będą należały takie sprawy jak: dotyczące stanu cywilnego, zdolności prawnej lub zdolności do czynności prawnych osób fizycznych, stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa lub związku uznawanego - w myśl przepisów mających zastosowanie do takiego związku - za mający skutki porównywalne do skutków małżeństwa; upadłości, układów i innych podobnych postępowań; ubezpieczeń społecznych  sądownictwa polubownego; obowiązków alimentacyjnych wynikających ze stosunku rodzinnego, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa; testamentów i dziedziczenia, w tym obowiązków alimentacyjnych powstających w związku ze śmiercią.
Strona, która chce powołać się w państwie członkowskim na orzeczenie wydane w innym państwie członkowskim, powinna przedstawić organowi egzekucyjnemu: odpis orzeczenia spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności oraz zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53 Rozporządzenia, potwierdzające wykonalność orzeczenia i zawierające wyciąg z orzeczenia, a w stosownych przypadkach również odpowiednie informacje o podlegających zwrotowi kosztach postępowania i naliczeniu odsetek. Spełnienie tych warunków jest obowiązkowe.
Jeżeli zgodnie z treścią orzeczenia zostały zarządzone środki tymczasowe, w tym środki zabezpieczające Strona, która chce wszcząć egzekucję powinna przedstawić organowi egzekucyjnemu: odpis orzeczenia spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności; zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53 Rozporządzenia , zawierające opis środka oraz potwierdzające, że: sąd orzekający ma jurysdykcję w sprawie głównej; orzeczenie jest wykonalne w państwie członkowskim pochodzenia; oraz dowód doręczenia orzeczenia - jeżeli środek zarządzono bez wezwania pozwanego do stawiennictwa. Zaświadczenie na formularzu określonym w rozporządzeniu jest wydawane przez sąd, który wydał orzeczenie sądowe, na wniosek każdej zainteresowanej strony
Kolejnym aspektem egzekucji prowadzonej na podstawie orzeczenia wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej jest język w jakim napisane jest orzeczenie. W razie konieczności właściwy organ egzekucyjny może zażądać od wnioskodawcy przedstawienia tłumaczenia lub transliteracji treści zaświadczenia.
Zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów Rozporządzenia  organ egzekucyjny może zażądać od wnioskodawcy przedstawienia tłumaczenia orzeczenia wyłącznie wtedy, gdy organ ten nie jest w stanie prowadzić postępowania bez takiego tłumaczenia. Wierzyciel składając do organu egzekucyjnego wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie jest zobowiązany do złożenia tłumaczenia orzeczenia sądowego wydanego przez sąd państwa pochodzenia. W praktyce organ egzekucyjny będzie potrzebował tłumaczenia orzeczenia właściwie w każdym przypadku, w związku z tym należy je od razu dołączyć do wniosku o wszczęcie egzekucji.
Co do zasady postępowanie w sprawie wykonywania orzeczeń wydanych w innym państwie członkowskim podlega prawu państwa członkowskiego w którym będzie prowadzona egzekucja, w Rozporządzeniu państwo to określa się mianem „wezwane państwo członkowskie”. Orzeczenie wydane w którymkolwiek państwie członkowskim i wykonalne w wezwanym państwie członkowskim jest tam wykonywane na tych samych warunkach, co orzeczenie wydane w tym wezwanym państwie członkowskim.
Zatem orzeczenia sądowe wydane w państwie członkowskim podlegają wykonaniu we wszystkich państwach członkowskich UE, w których zostanie złożony wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, bez konieczności stwierdzania wykonalności w trybie określonym przez przepisy Kodeksu Postępowania Cywilnego.

Nazwa firmy
Ulica
kod pocztowy

pon. - pt.
08:00 - 16:00
sob.
08:00 - 13:00
niedz.
08:00 - 16:00